Het is lang geleden dat ik een blog schreef. Het is vakantie geweest en Cornelia en ik zijn naar het Noordoosten van de Verenigde Staten geweest. Maar ook waren er allerlei feesten en partijen zoals de verjaardag van Jan Willem en de Sforzatodag (beide op 6 september) en het 5-jarig bestaan van de Fotosoos. Allemaal druk gedoe waardoor schrijven er niet van komt.

Maar vandaag is het zondag en ik fiets naar de curiosamarkt op het terrein van Zonnestraal in Hilversum. Ik neem de route langs de Loosdrechtse plassen en zon en wind zijn me goed gezind. Ik realiseer me weer hoe fijn het is om buiten te zijn, mijn kuiten gebold en de zon in mijn haar, de blik om me heen gericht, mijn gedachten zwervend.
Zonnestraal is een bedrijfsverzamelgebouw voor zzp’ers, voorheen een sanatorium waar mensen konden herstellen van TBC of burnout. Het terrein rondom dit prachtige Rijksmonument staat vol met kramen die afgeladen zijn met spullen: half antieke metalen borden, sieraden, vaatwerk en nog veel meer.

Ik koop er niets want hier kom ik tot een belangrijke ontdekking. Ik houd niet van die nostalgische, artistiekerige prullaria. Ze worden verkocht door handelaartjes die de waarde beseffen en hopen dat de gek hun prijs zal betalen. Het zijn spullen die op een tafel of kastje een zwervend bestaan zullen gaan leiden en slechts af en toe getoond zullen worden als iemands oog erop valt: ‘gekocht op een rommelmarkt, mooi he?’. Ik ga veel liever naar een kringloopwinkel. Ook daar staat rommel maar daartussen staan dan pareltjes van schoonheid en functionaliteit. Na Zonnestraal fiets ik dus door naar de Kringloopcentrum de Markt in Zeist. Daar vind ik drie CD’s en een grappig instrumentje waarbij een vogeltje cocktailprikkers oppakt met zijn plastic snaveltje.