Categorie archieven: Geen categorie

Siblog 52: Verhalen van het leven

If I must die, you must live to tell my story (Buiksloterweg, Amsterdam-Noord)

Blog 52 schrijf ik in een drukke week. Ik ga naar een storytelling weekend in Amsterdam, geef een rondleiding aan een groep Taiwanezen in het kasteel, zing en geef bloed. Dinsdag ga ik met mijn kasteelvriend Dries naar IJsselstein om dit kleine stadje op de foto vast te leggen.

Spoorbrug, Amsterdam

Dit weekend ga ik met Cornelia leren om nog beter verhalen te vertellen. Het begint op vrijdag en omdat het een vervolgcursus is heet het The Next Step. Raphael Rodan van Mezrab is onze leraar en van hem krijg ik het verhaal The Baal Shem Tov and the werewolf om mee te werken. Het is een Joods-Hassidisch verhaal over een weesjongen die de strijd aanbindt met de duivel. Eerst leer ik dit verhaal goed te vertellen en dan kies ik er een scene uit die me aanspreekt. Dan koppel ik een verhaal uit mijn eigen leven aan deze scene en vertel mijn eigen verhaal. Mijn verhaal is dat rondom het overlijden van mijn moeder Dieuwke. Het verhaal maakt indruk op de andere zeven cursisten en ik vertel het in verschillende versies. Cornelia en ik maken van deze weekenden een kleine vakantie en net als de vorige keer verblijven we in het Holiday Inn in Amsterdam-Noord. Het hotel gaat wat achteruit. Het romantische pakket dat ik voor Cornelia bestelde, ontbreekt op onze kamer en bij een brandalarm vanwege een rokende bezoeker loopt het personeel als kippen zonder kop door de ruimte. Het alarm gaat verschillende keren af en we moeten allemaal naar buiten. Sommige mensen gaan nog even gezellig de trap op om wat te halen. Kortom, chaos. De schoonheid van Amsterdam stelt me in staat op vrije momenten prachtige foto’s te nemen.

Na in de ochtend bloed te hebben gegeven, heb ik een lang telefoongesprek met Gijs van Luie Friet. We bespreken onze plannen voor de toekomst. Non-dualiteit is een erg inspirerend onderwerp, vooral omdat het door een gemiddelde of briljante menselijke geest niet te snappen is. Wij bijten er vrolijk onze tanden op stuk en het blijft een leidend element in onze gesprekken, podcasts en nog te ondernemen producties. In de middag pak ik buslijn 295 naar Rotterdam Capelle en stap in IJsselstein uit. Ik ga daar met Dries – die het stadje kent – foto’s nemen en we gaan lekker bijpraten. We praten over onze werkplek kasteel De Haar, over onze levens en onze vakanties. IJsselstein is vooral een net stadje, zonder veel rouwrandjes en rommel. Dat maakt dat de neiging groot is de traditionele mooie toeristenplaatjes te schieten. Ik houd meer van het imperfecte en scheve en ik slaag erin dat in beeld te brengen. Hieronder zie je de toren van kasteel IJsselstein, van onder af genomen. Aan het eind van de dag voel ik me moe, maar dat is logisch als je een halve liter bloed mist. Het vocht is binnen een dag aangevuld, bloedplaatjes en witte bloedcellen binnen enkele dagen maar de rode bloedlichaampjes bijmaken duurt wel een paar weken. Rust is het devies en daar houd ik me vandaag maar aan. Twee katten voeren buiten oorlog, een ekster kwettert. Het passeert.

Toren van Kasteel IJsselstein

Siblog 51: Weidegang

Vandaag, woensdag, gaan Bea en ik namens Fotosoos Terwijde de weidegang van de koeien van de Elizabethhoeve fotograferen. Bea kent de boer en boerin goed, en ze heeft een seintje gekregen dat het vandaag rond tienen gaat gebeuren. Niet alle koeien mogen naar buiten, alleen die van twee jaar en ouder. De kalveren en adolescenten moeten in de stal blijven, zoals de koe links op de foto. Sommige koeien rennen het geluk tegemoet, andere kijken nog even de kan uit de boom. Ik vraag de boer of koeien een karakter hebben. Daar moet hij lang over nadenken. Hij weet het niet zo goed. Ja, sommige koeien zijn wat angstiger, andere hebben wat meer bravoure.

Dat zie ik ook in de wei en op de betonnen platen die de snelweg naar het gras vormen. Een van de koeien vliegt er zelfs heen, zie foto rechts. Andere staan maar een beetje te kijken wat er gebeurt. En veel gekkekoeiengedrag zien we ook niet. Sommige koeien rennen wat heen en weer met geheven staarten, sommige zetten de koppen tegen elkaar. Maar het wordt zeker geen dolle woensdag. Wel leer ik meer over wat het is om boer te zijn. Dat brengt veel moeilijke beslissingen met zich mee. Het moment van de weidegang bijvoorbeeld. Dat luistert nauw. Lang was het weiland te nat, legt de boer uit. Dan kan je de koeien er niet op laten want ze zakken dan weg. Te droog is ook niet goed. En dan heb je nog de hele cyclus van voer maken (grasmaaien, inkuilen, is er wel genoeg, is het niet teveel?) en ook of je moet investeren in nieuwe stallen of de oude moet opknappen. Dat komt allemaal in zo’n boerengezin bij elkaar. En daartussendoor dartelen vijf boerenkinderen met elk hun eigen karakter en toekomstdromen. Een van hen wil in ieder geval boer worden, maar hoe realistisch is dat met de huidige ontwikkelingen van stikstofreductie en klimaatregels? Het probleem voor deze boeren wordt voelbaar. En toch moet er ook iets gebeuren voor de natuur die kapot gaat. Ik besluit om een kruidnagelkaasje te kopen als bijdrage aan hun levensonderhoud. Want ze maken zelf allerlei soorten kaas. En die komt uit de koeien, die grote, naief en lief kijkende beesten:

Siblog 50: Some amateur anthropologist’s field notes

Goucher College: Class of 1979

Greg and Dana’s cat Wolfie comes begging for some strokes. I am at the Reston residence, at the table with Cornelia. Both of us are taking stock after our travels to Baltimore and Philadelphia. I was able to take a limited number of field notes during that trip, which was a whirlwind of American beauty like the Eastern State Penitentiary, the Barnes Foundation Museum (Philly) and Fells Point (Balty). As an amateur anthropologist I know that buildings and other cultural expressions do reflect a people’s culture. However, the people themselves speak most. During this trip, Cornelia introduces me to many of her friendships, some of which go back decades: Jennifer, Mark, Richard, Natalie, Megan, Tim (Baltimore tribe) and Jennifer, Martin and Eleanor (Philladelphia tribe). Also, I am present at an alumni/ae meeting of the Goucher College tribe. Cornelia is of the class of 1979 and it is a 45-year reunion. This allows me to study academic social life in more detail. But let me start in Fells Point, Baltimore.

Colored houses near Fells Point

Our first stay is at Jennifer’s appartment in Baltimore, which offers a beautiful view of Baltimore harbor at Fells Point. She and her friend Mark take us on a tour in the area. This is an old part of Baltimore, where stevedores and sailors came to enjoy the jollies of Baltimore. Small houses and cute pubs reflect that past. Taken over by the tourist industry, highly gentrified, chique. Our Dutch and American lives meet, and the mutual history that Cornelia shares with these friends passes by in our chats. But we also talk politics and cultural differences. Although in the Netherlands we also currently have a right-winged majority, the situation in the United States is much more polarized. There are only two parties and they rule in turns. Sometimes the President is a Republican, sometimes a Democrat. And the House of Representatives (Tweede Kamer in The Netherlands) and the Senate (Eerste Kamer in The Netherlands) also vary with regard to which party has the majority. Almost never does one party have the presidency and both houses. It is as if the Americans do strive for balance in their voting. However, the political situation is tense with two elderly candidates: a Republican who is on trial for efforts to manipulate the previous elections, and a reasonable Democrat who did pretty well for the American people. If the dictator-to-be wins or loses does not really seem to matter. In my conversations with Cornelia’s East Coast friends there is talk of huge polarization and even a threat of civil war and a division of the country in two or three parts. In Philly I buy a print of the US Constitution, because I want to know more about the foundations of this country. Meanwhile, Natalie takes us to Ellicott City, a small town hit by two floods in two years. There is a definitely some consciousness about the climate on Earth here, but urgency still seems low. People still drive in their big cars, consume a lot and produce huge amounts of garbage. Little cycling or walking, too. Both are considered dangerous, although I see a lot of car drivers showing true courtesy to pedestrians, too.

Eastern State Penitentiary, first and second floor

The Philadelphia Tribe has a multicultural orientation. In the Gay District we enjoy a nice lunch with Eleanor, a former poetry teacher of Cornelia at Goucher College. Although the art collection of the Barnes Foundation in Philly is excellent and makes us feel drunk with visual impressions, for me a main highlight is the old Eastern State Penitentiary. It is a crumbling ruin, embodying new ideas about confinement in the first prison of the United States. The idea of the prison was that prisoners should be on their own, in silence, with a lot of outside light and fresh air, to make them think of the wrong they did. This is reflected in the building, which was opened in 1829 and closed in 1971. Five cell blocks form a star with a central hall in the middle. It is a depressing building, for us but definitely for its previous inmates. Solitary confinement did in the end prove devastating for the prisoners and did probably not contribute to remorse and moral progress. Rather, it would drive the prisoners crazy and even more eager to escape. I learn there that the USA has the highest number of incarcerated people in the world. I do take a lot of pictures here, to show the beauty of decay and imperfection, which has become a central theme in my photographic work. While in Philly, we stay at Jennifer and Martin’s house in Media, a suburb way outside of Philly. It is a calm, green and still vibrant environment. It is a transition town, a really interesting concept with a lot of local initiatives regarding human-sized alternatives for a sustainable and social community. We especially love the trolley, see below.

Trolley from Media to Philadelphia, 69th street

I will now revert to Dutch again.

Siblog 49: Urban, suburban and natural

Metal red cardinal at Tysons Corner

This Tuesday we plan to consult a medicine woman to let Cornelia’s eye check. She is available within the next hour so we decide to have a Starbucks coffee nearby. When we have our coffees, I see a nice spot near the window with comfortable seats and a lot of light. A man I do not pay a lot of attention to is already in that corner. We sit there for a while, but Cornelia wants to move further inside the establishment. She has a bad feeling about the man in the corner. She is already at the other table, waving me to come over and take our stuff there. I do that. However, her premonition is all to right. Because I am in such haste, we both forget that Cornelia’s purse is still hanging on the corner seat. When we discover that, it is too late. The purse is gone, and so is the eery man. There is a cheque in there that we were to cash for a friend, some cards (including Cornelia’s Medicare card), and some personal stuff. Most things get resolved. We are lucky that Cornelia still has her creditcards and green card. That would have been disaster. We then set out or go to Tysons corner, a huge mall nearby. It is a jungle of concrete and marble and we spend a lot of time finding our way to the shops. We do not find what we need and advertisements scream at us to buy what we do not need. In the lower parts of the mall it is dark and many workers in the shops seem bored, looking at their phones, lacking customers. This is urban capitalism at its worst. At Walmart a bit further away we do find what we need: a charger for the laptop I write this blog on, and an ironing board for Greg and Dana’s household. We walk 12.000 steps and feel exhausted.

Wednesday is suburban day. I go for a walk around Lake Audubon, close to Dana’s and Greg’s house. The lake breathes pleasure: beautiful houses with docks where they have floating platforms one can have parties on. There is a path around the lake, but at a certain point i get lost in Suburbia. Some houses are at the lake, and their path is theirs. An important principle inside the American tribe is property. One should own as much as one can and one should protect it against others who try to steal one’s belongings. Belongings make one belong to this tribe. The weather is mild, and I take my time to take pictures. I see a nest with two elder birds and I see and hear a fishcrow. These creatures are so lucky to live near a lake named after the great ornithologist and bird painter John James Audubon. I take many pictures of some extraordinary members of the Suburban Plant Tribe.

Two deer on the Twin Branches trail

On Thursday I take a walk in the woods, which I consider as Nature (although I can sometimes see the houses throught the trees). I follow the meandering paths of the Twin Branches trail leading to the Washington and Old Dominion trail. Here, nature seems abundant and alive. Fallen trees are left to their own devices, providing homes to the Insect tribe and food to the other members of the Tree tribe. The light green of spring jumps to the eyes and reaches to the skies. I see deer and am able to take a picture of them (see left).

Siblog 48: East Coast tribes

Vacation! This Saturday Cornelia and I fly to the East Coast, to meet many of her family and friends. Two Boeing 737 MAX’s fly us to Reykjavik, Iceland and then to Dulles, Washington DC. These planes have disastrous reputations, but the first plane holds. Iceland is icy. We quickly get into the bus that transfers us to the warm airport. Over Greenland we experience some pretty hefty turbulence. The second plane also holds and we don’t lose a single door. Getting into the Unites States is the real ‘disaster’. Dulles airport border control has three tills open for hundreds of foreign passengers. I am so happy that I decided to stop waiting. Now I enjoy watching all these people from multiple tribes, trying to deal with the wait: silencing or distracting their children, checking their phones, calling their family, looking at points in the distance. I decide that I will approach this vacation as a Dutch anthropologist studying various American tribes. For them to understand my experiences, I write my siblog in English. Driving to Reston with Greg and Cornelia, I get initiated into the American McDonalds food habits. It is not my habit to eat chicken McNuggets at nine o’clock, but to be accepted as a participant observer I think it is better that I do.

To amuse myself, I make this trash can collage
Cornelia & friends

After a short sleep at Villaridge Drive we wake up to prepare for a welcome party in the Italian Oven on Sunday. Cornelia organizes it and it is a great success. I meet many members of the Cody, Goucher and Park tribes, but also Paraguayans and Ecuadorians. I speak Dutch with Huib, who came to the USA as a child. Although born on Frisian tribal soil, he speaks no Frisian. Italian pizzas and salads at the oven are good, and Jorge plays the guitar and sings Spanish songs for us. One of the main events is Cornelia’s bottle dance, a national dance of Paraguay. It is spectacular. I meet many people and at the end of the party I find sixty dollars in my pocket that were not there before. I have a suspicion who did that, but will not say. It is a great gesture from one of the American tribe members.

On Monday both of us wake up early, compensate our lack of sleep with tiny naps. Since I am repairing Greg and Dana’s sliding door, I need some tools from Home Depot. It is 3.3 miles, so I decide to walk it. The American tribe basically travels by car and many consider four miles too far. After a short discussion with Cornelia she decides to let me go. It is hot and I do not wear the right clothes. Dressed for Dutch coolness. I see many cyclists and pedestrians with short trousers and short sleeves. I have a great walk, spotting several members of the Animal Tribe, like bumblebee, a black snake and a red cardinal, the Virginia state bird carrying a beautiful song. Om my way back home a huge shower, hail and all, is supposed to soak me. Miraculously, at that point in time I arrive at a tunnel that offers me shelter. Over my head, cars rush through huge amounts of water. Next, the heavens start smiling again, pooring huge amounts of sun rays over wetted streets. I follow the Washington and Old Dominion trail.I am amazed by the power of nature in these lands, as I am by the power of the culture. Americans are true builders and engineers. The bridge below captures the way that is so leading in this tribe.

Colourful view on the trail
American Dream Way bridge, Washington and Old Dominion trail

That night, we have dinner with friends Cornelia knows from the travels of her father, who was in the Foreign Service Tribe. They own a beautiful house in Potomac, which has a beautiful eastern decoration inside: Boeddhas, rugs, embroidered screens, Chinese pottery. Lovely, it seems to taks us back in time. We talk about times passing by and I have a nice dicsussion with Jim about America politics, how I look at the American tribe as a European and what we should do about the world considering the state it is currently in. There are threats of dictatorship in this young democracy that worry Jim. Elections are coming, bringing two elders in the arena with totally opposite views on the future of the country. As a participant observer, this conversation is gold for my study of the American tribe. I learn about this tribe first-hand, from the inside out.

Siblog 47: Woordspelingen en twee steden met een A

Dwars door een nog niet door projectontwikkelaars ontdekt braakliggend landje loop ik naar de halte van lijn 73. Geplette blikjes, koffiebekers, plastic flesjes, voer voor plandelaars. Is de lucht die ik inadem zuiver of op den duur dodelijk? Het jonge lenteloof geeft antwoord: het belooft verse zuurstof. Ik hoor en zie een zoemend insect, ze zijn er nog. Vandaag doe ik een dagje Amsterdam met als cultureel hoogtepunt een voorstelling over de woordgrap, waar ik als humordeskundige optreed.

Kantoor in Amsterdam-West

Ik wandel door Oud Zuid, een mooie wijk met diverse architectuur. Mijn doel is kringloopwinkel Muna, een flinke tippel. Onderweg kom ik De Knappe Knip tegen, waar een oudere vrouw de scepter (kam & schaar) zwaait. Haar hele leven vol van ergernissen, pijn en teleurstelling trekt aan me voorbij. Ze kan goed knippen en de ergste slierten zijn eraf. Zo kom ik wel langs de Amerikaanse douane volgende week. West en Muna zijn rustig. Veel kantoren, kuierende mensen. Amsterdam is rustig in West Manu, en plakkerig en vol in Centrum.

Ik neem tram 17 naar het centrum. Rood bakstenen fantastische gebouwen trekken voorbij, geflankeerd door bollende bloesem. Berlage? Amsterdamse school? De binnenstad is druk. Vol van vooral jonge mensen. Een keer diep inademen en je bent stoned. Een Braziliaanse band trommelt en mijn borst vibreert mee. In de Aap van Brabant klok ik twee alcoholvrije witbieren naar binnen. Ik moet immers nog ‘werken’, vanavond. Ondertussen lees ik twee vers aangeschafte en zeer bruikbare grammaticaboeken door. Heb ik wat aan.

Reservering van mijn stoel in Betty Asfalt

Maar het is nog niet op. In het sfeervolle Betty Asfalt theater word ik tijdens een reprise van de Nationale Avond van de Woordgrap geïnterviewd door Michiel Eijsbouts en Victor Mastboom. Ze maken geen grappen over mijn naam en ik ook niet. Ik draag mijn enige T-shirt met een woordgrap erop: Cycologist. Ik krijg na een dolle avond een medaille, een grote homp Stilton kaas (voor een minuut Stilton) en een lekkere fles rode Italiaanse wijn mee.

De volgende dag is het tijd voor die andere stad met een A, Arnhem. Ik heb een bijeenkomst met de Advaitanen. Ik reis met de ICE, proef de internationale sfeer en zie een conflict tussen een Koerd en een Engelstalige toerist over een gereserveerde plaats. De Koerd verliest, en ik nodig hem uit naast me te komen zitten. Een heel aardige man die vreselijk uit zijn mond stinkt. Hij gaat naar familie in Duisburg. Vanaf Arnhem CS neem ik eerst de buurtbus naar kringloopwinkel Rataplan. Ik koop daar Theater vanuit het niets, over improvisatie. Lijkt me ook nog weleens leuk om te doen. In Brew2cup praten wij Advaitanen gevijven lang en diep over non-dualiteit, nu-causaliteit en ruzie. Advaita behelst de gedachte van non-dualiteit, maar het moet volgens ons allemaal echt geen leer worden, met aanhangers en zo. Dat is verfrissend. Zo fijn om met gelijkgestemden te zijn.

Vissteeg Arnhem, high contrast monochrome

Siblog 46: Een kleurrijke dag met een zwart randje

Harttafeltje

Het is maandag en het wordt een grijze dag met een kleurrijke invulling. In de ochtend neem ik met Gijs podcast 18 van Luie Friet op. We hebben weer een lekkere flow en vervlechten onze belevenissen met gedachten over advaita (non-dualiteit). In de podcast vertel ik over ik over mijn laatste upcycling project, een tafeltje van hetzelfde soort als ik eerder opknapte (zie Bijzettafeltje met hartjes). Gijs zegt tijdens de uitzending dat ik de tijd aan het vullen ben. Samen lachen we daarom. Vervolgens zet ik me aan feedback op een persbericht dat een van mijn studenten Nederlands heeft geschreven. En dan is het als snel tijd om netjes gekleed in de auto naar Hilversum te springen. Ik word voor radio 1 over poep- en plashumor geïnterviewd door Jurgen van den Berg. Ook dit loopt soepel en ik blijk er vanuit de wetenschap best iets zinnigs over te zeggen te hebben. Ik vertel zelf een poepmop, die te beluisteren is in de podcast. Hij is namelijk afkomstig van Gijs’ moeder.

De radiostudio

Op de terugweg doe ik een Hilversums restaurant aan, Casa di Giorgio. Het blijkt een afhaalpizzeria en binnenin tref ik een schilderachtig tafereeltje aan: tafeltjes met rode en blauwe kleden en kuipstoeltjes eromheen, een groep Turkse mannen die zit te kaarten en twee mannen die aan een enorm televisiescherm in de vorm van een tafel samen iets zitten te doen. Ik kan niet goed zien wat dat allemaal is. Gokken? Een spelletje? Ik bestel koffie en worteltaart. Het eerste deel van de taart is lekker lauwwarm, het uiteinde straf bevroren. Worteltaartijs. Inmiddels is de hond in de kleur van mijn jas weer in zijn bench gaan liggen. Dan verlaat ik deze schilderachtige ruimte om huiswaarts te keren. Onderweg spreek ik tijdens het autorijden op de Transcriber van mijn telefoon een gedicht in:

De zon is een smoezelige vlek

in het hemels grijs.

Alsof God er een gummetje over haalde.

Latente lente.

Poortgebouw kasteel de Haar, zondag 25 februari

Thuis gekomen hoor ik dat Liesbeth, een geliefd en trouw koorlid, ernstig ziek is en niet lang meer zal leven. Hoe gaan we deze boodschap aan het koor brengen? Vanavond hebben we namelijk weer onze eerste repetitie na het concert en er komen ook vier nieuwe mensen die belangstelling hebben voor ons koor. In het bestuur bespreken we hoe we dit gaan doen en vooral wanneer. We komen tot een acceptabele oplossing die in de praktijk goed werkt. En we komen ook nog aan het oefenen van ons nieuwe repertoire toe: Funeral Anthem for Queen Caroline van Händel. Een prachtig barokstuk, heerlijk om te zingen. En ik ga Liesbeth een brief sturen.

Siblog 45: Koorweekend met Sforzato

QR code van ons concert op zondag 11 februari

Omdat Sforzato 11 februari een concert geeft in de Dominicuskerk in Utrecht, is het tijd voor ons traditionele koorweekend. Dit keer is dat op Buitengoed Fredeshiem in De Bult, Overijssel. We werken er hard om de liedjes over dieren uit de Engelse koortraditie te oefenen. Ik heb aangeboden te rijden en het is nog pikdonker als Daisy (zo heet mijn Dacia) met drie vrouwelijke koorleden aan boord vertrekt uit Utrecht. Nu en dan miezert het. In het ochtendlicht bereiken we uiteindelijk een zandpad met vele kuilen dat ons naar Fredeshiem brengt. Het is eerder terrein voor een Jeep of Landrover. Heel zachtjes manoeuvreer ik Daisy langs de kuilen, hopend dat haar differentieel het houdt. Dat lijkt het geval en we komen exact om 10 uur aan. Koffie en zelf gebakken taart zijn ons deel, en dan kunnen we van start gaan.

Daisy

Onze dirigent Hester loodst ons niet alleen langs langs moeilijke passages, maar investeert ook veel in stemvorming, ontspanning en samenklank. Na afloop van deze eerste dag hebben we onze traditionele Bonte Avond. Natuurlijk moet ik daar ook zo nodig weer stukjes doen (twee maar liefst, in wat het ‘Doosjeblokje’ gaat heten). Het is een Lijflied van Sforzato en een live opname van het radioprogramma Curieuze Capriolen met als thema Stilte in de muziek. Het Lijflied is een doorslaand succes waarbij iedereen uitbundig meezingt, van de populariteit van de tweede bijdrage ben ik in eerste instantie niet zo zeker. Er zitten natuurlijk ook een aantal heel flauwe woordgrappen in, en ook wat politiek getinte opmerkingen over een aankomend rechts kabinet. Naar gelang het weekend vordert, wordt er hier en daar toch verwezen naar mijn komisch bedoelde radioprogramma, dus ik denk dat ze het toch wel leuk vonden. Na de Bonte Avond gaan we nog flink doorzingen onder het genot van al dan niet geestrijk vocht. Hester zit enthousiast achter de piano en tovert de ene na de andere pianobegeleiding uit de net gestemde piano.

Fredeshiem

De hotelkamer biedt mij een goede nachtrust, maar dat geldt niet voor iedereen. Wat heel mooi is, is dat het sneeuwt (zie foto’s boven en onder) en dat het bos achter het landgoed dus in prachtig wit gehuld is. We zingen tot het bittere einde door, en dan gaan we vol van muziek weer huiswaarts. ik breng mijn koorvrinden netjes thuis en ben benieuwd welk lied de volgende dag in mijn hersenpan zal doorgalmen. Dat heb je niet zelf in de hand, dat beslissen mijn hersens wel (de keuze van het brein is gevallen op The Silver Swan van Orlando Gibbons). Het wordt mooi, zondag 11 februari.

Siblog 44: Mislukkelingen

Er is veel te doen over mislukkelingen. Er wordt gezegd dat de 25 % kiezers die voor de Partij Die Niet Genoemd Mag Worden hebben gekozen mislukkelingen zijn. Ik geloof dat niet zo. Ik denk dat deze mensen boos of ontevreden zijn en dat ze denken dat de Leider Die Niet Genoemd Mag Worden dit gaat veranderen. Hij heeft inmiddels al afstand gedaan van zijn ongrondwettelijke ideeën en hij belooft dat hij zich hieraan zal houden. Maar hij had toch ook beloofd dat hij alle moskeeën zou afbreken? Gelukkig is dat idee nu al mislukt, want de Leider Die Niet Genoemd Mag Worden wil wel graag regeren natuurlijk. In mijn eigen leven kom ik regelmatig mislukkelingen tegen. Vier voorbeelden.

Bij de kassa van de VOMAR staat een wat haveloze man voor mij. Hij heeft vier blikjes bier achter zijn beurtbalkje gezet die hij nu gaat afrekenen. Op een bonnetje staat het statiegeld dat hij terug krijgt. Dat levert hij ook in. Hij wil betalen met zijn pinpas. Dan ziet hij dat het bedrag (1,01 euro) te hoog is, ondanks het statiegeld. Dat bier is goedkoper, 85 cent, grauwt hij tegen de kassière. U moet ook statiegeld betalen, dat is 15 cent. Er staat niet genoeg geld op mijn rekening, brengt hij daar tegenin. Kunt u niet even gaan kijken hoeveel het bier kost?, probeert hij nog. Zij reageert daar niet op en zegt: zal ik er een blikje af doen? Daar heeft de man geen zin in en na nog een paar keer proberen stemt hij in met drie in plaats van vier blikjes bier. Ik zie dit met verbijstering aan. Iemand die zo weinig geld op zijn rekening heeft staan dat hij een euro en een cent niet af kan rekenen. Ik denk achteraf: had ik hem moeten helpen met een paar centen? Of is het beter voor hem dat hij wat minder bier drinkt? Ik kom er niet uit. Maar dat er tekenen van gebrek en armoede in Nederland zijn, is mij wel al langer duidelijk.

Ik koop twee bossen tulpen voor in huis. Gelukkig hebben wij daar wel het geld voor. Een van die tulpen was iets korter dan de rest en heeft het al kleine laagje water bij Albert Heijn gemist. Die hangt dus helemaal slap. Ik snijd hem wat korter af en hang de mislukkeling slap en al in het water van de vaas. En hij redt het! Zie de foto hiernaast (op de achtergrond de treinkunst die we onlangs aanschaften – hommage aan wijlen Opa Doosje). De laatste tijd begin ik me af te vragen of niet alle snijbloemen gedoemde mislukkelingen zijn, omdat ze door de telers op een cruciaal moment van alle voedsel en water worden afgesneden en met zijn tienen voor 2,99 in de supermarkt worden uitgestald en in een vaas in een vreemd huis worden gepleurd. Daar sterven ze na een week of misschien meer en worden – zwaar van vergif – in de groenbak gedumpt. Dat lijkt toch op het korte leven van een mislukkeling.

Plastic zakje in regenplas © Sibe Doosje

Fotograaf Rob Hornstra heeft van mislukkelingen een fotoproject gemaakt. Hij fotografeert mensen aan de rand van de samenleving, mensen die het leven vieren ondanks dat het kort is en ze misschien slachtoffer worden (of al zijn) van armoede, oorlogen en misbruik. Daar gaat voor hem een zekere esthetiek vanuit, die me erg bekoort. Hij fotografeert mensen in slachthuizen, afgelegen disco’s en verlaten parkeerterreinen. In het fotomuseum Den Haag is er nu een overzichtstentoonstelling van zijn werk te zien: Ordinary People. Hij hield bij de opening van die tentoonstelling een felle toespraak, waarin hij duidelijk maakte dat geen van de beoogde regeringspartijen op rechts ook maar iets met cultuur heeft. Fotografen en andere kunstenaars zijn voor hen maar potverteerders die uit de staatsruif eten. En dat terwijl Robs kunst voortkomt uit hard werken en goed kijken. Ik ben het met hem eens. Kunstenaars geven een schone betekenis aan onze soms lelijke maatschappij. Fotografisch gezien herken ik me in zijn thematiek, ook al richt ik me meer op mislukte of afgedankte voorwerpen, zie de foto rechtsboven.

En om mijn leven als mislukte schrijver te vieren doe ik mee aan de Kerstwrite-along 2023 van Prompt. Dat zijn twaalf dagelijkse schrijfopdrachten (de eerste is op 27 december a.s.). De opdrachten resulteren in een kort verhaal en deelname is gratis. Ideetje voor de kerst? Als mijn korte verhaal af is, publiceer ik het in deze serie Siblogs. Fijne feestdagen alvast!

Siblog 43: Twee Sirkels, een Wawollie en een Haardag

Zaterdag. Tunneltje 19 in Maarssenbroek is gebouwd in 1976. Boven mij suizende autobanden op de rondweg, voor mij vallen regendruppels op een dun bladerdek op de stoep. Het geluid lijkt nog het meest op een bevroren kroket die in de frituur wordt gegooid. Krakend, nu hard, dan zacht, terwijl ik naast mijn fiets samen met een rokende scooteraar verderop schuil tot het zonlicht verschijnt. Ik ben vanochtend al vroeg vertrokken, zodat Cornelia met Kevin (een vriend die deze week over is uit Parijs) kan werken aan haar surprise. Ik ga bij drie kringloopwinkels langs: twee Sirkels (in en net buiten Maarssen) en een Wawollie (een keten van kringloopwinkels), ook net buiten Maarssen.

Novemberlicht

De Sirkels hebben verrassende spulletjes, maar ik ben wel kritischer geworden omdat je anders met een huis vol troep komt te zitten. De ekster heeft het niet meer alleen voor het zeggen. Ik koop wel wat cadeautjes die de Sint nog even geheim moet houden. Het is koud maar als de zon schijnt, straalt hij ook. Is de komma na schijnt wel op zijn plek (volgens het Schrijfbroek van Trouw wel)? Taalkundige kwesties steken in mijn leven steeds vaker de kop op. Cornelia heeft ervoor gezorgd dat ik mijn eigen taal ben gaan herwaarderen. Zij vindt Nederlands mooi en ik nu ook. Weg met dat minderwaardigheidscomplex dat Engels mooier is, of Frans of Italiaans. Ik taal nu meer naar Nederlands. Sterker nog: ik leer het aan anderen. Ik koop veel boeken die over onze taal gaan, bijvoorbeeld een thesaurus van Van Dale (nieuw) en een Voorzetselwijzer en Opperlandse taal- en letterkunde (allebei tweedehands).

Schaken in de Ridderzaal

Zondag is een echte Haardag. Om half tien begin ik in het kasteel met een rondleiding aan een Limburgse familie met (klein)kinderen. Ik richt me dan ook meestal tot het kleine volk en vind in een meisje van acht een soort van assistent die ik vragen stel en die mij vragen terugstelt. Om half twaalf voeg ik in in mijn reguliere dienst tot twee uur, en om half drie leid ik Kevin rond, samen met Jeff, Gerda en Cornelia. Park De Haar staat al vol met lichtinstallaties: lelijke bouwsels, maar ze zullen mooi werk gaan leveren voor Lumineuze Nachten (van 7 december tot 7 januari). En dan ben ik wel weer genoeg beHaard.