Deze zaterdag loop ik naar het station om de trein naar Den Haag te halen. Ik ga daar met twee vrienden heen. We noemen onszelf Cinquante omdat we elkaar al vijftig jaar kennen, maar dat is inmiddels al 51 geworden. Op het perron van Terwijde neem ik plaats op het draadstalen bankje, tussen een vrouw met en een vrouw zonder hoofddoekje. Ik zeg goedemorgen maar beiden zijn kennelijk zo diep in hun telefoon gezogen dat ze niets terug zeggen. Homo videns, de kijkende mens, die luistert en spreekt niet meer. Ik heb het boekje Homo Videns meegenomen voor mijn oude schoolmakkers. Weet niet of we daar wel aan toekomen. Er is altijd veel te bespreken. De vrouw met doek stapt niet in de trein. Andere plannen, verdronken in Instagram?

In de Stationshal staat een groep schoolkinderen te zingen. Ze willen graag op surfkamp en zamelen daar geld voor in. Ik luister, raak enigszins geëmotioneerd door de kinderstemmen, die zo verlegen klinken. Ik geef wat kleingeld. In de Boekenwissel scoor ik per ongeluk de Odyssee, herverteld door Stephen Fry, een fantastische aanwinst. De begroeting met mijn vrienden is hartelijk, de gesprekken meteen vertrouwd, Wereld- en landelijke politiek, ouder worden, onze relaties en lekker eten. Omdat het vandaag zo warm wordt, rijden we meteen door naar Scheveningen. We lopen langs het strand, voeten in het zeewater en op de scherpe schelpen. Hier en daar ligt een kwal want de wind is oost. We besluiten te wandelen naar Kunstmuseum Den Haag. Mijn vrienden houden er flink de pas in en door mijn zacht geworden voeten loop ik een blaar op.

We lunchen in het museum en beperken ons tot Mondriaan (een veelzijdiger schilder dan vaak gedacht wordt) en de tentoonstelling Can 🤎 be a photograph, die een verpletterende indruk achterlaat. Veel experimenteel werk, wat bij mij leidt tot nieuwe fotografische ideeën. Bijvoorbeeld om collages van uitgeknipte delen van een foto te maken en daar weer een foto van te maken. Philip wijst me op foto’s van jonge kinderen die voorzien zijn van een mannenmond: fascinerend en vervreemdend. Eenmaal buiten gekomen verrast het weer ons. Niet 31 graden en droog, maar regen en killetjes. We pakken de bus. Binnen bij Dudok in de binnenstad schuilen we & drinken bier en wijn met bitterballen.