Ik word wakker en hoor een van de eerste vogels. Het maakt me blij. Ik heb wonderlijk gedroomd, van een van de feesten op onze faculteit. In de droom maak ik zo’n feest mee, en praat met mensen die het volgende feest willen organiseren. Dat heb ik ooit ook gedaan, samen met mijn geliefde collega Paul. We leefden er allebei van op en konden met elkaar lezen en schrijven en het waren mooie feesten. Paul is er niet meer. Hij kreeg pancreaskanker. Ik ben er nog wel. Ik leef volop, zolang mijn ledematen en geest bewegen. De avond voor deze morgenstond ben ik bij onze Fotosoos, waar we elkaar onze mooiste foto’s zullen laten zien. We hebben foto’s gemaakt voor het lentenummer van Leidsche Rijn Magazine. We staan op pagina 79 en het magazine komt bijna uit:

Voor de presentatie begint, gaat de bel van het Buurtcentrum. Marja (zo heet ze blijkt later) staat voor de deur. Ze zegt dat ze verdwaald is. Ze moet naar Venray, of naar Arcen. Ik zeg dat ze dan ver van huis is. Ik vraag of ze binnenkomt en beloof dat ik haar zal helpen thuis te komen. Bea en Frida zetten binnen thee en koffie. Ik plaats Marja aan een tafel en praat met haar. Ik ben nu per ongeluk verantwoordelijk dat haar wanhoop stopt. Ze krijgt koffie en een chocolaatje. Een van de leden wil haar een hand geven omdat ze misschien een nieuw lid is. Nee, ze fotografeert niet want ze heeft geen fototoestel. Ze vertelt dat ze naar Arcen moet, naar haar ouders. Ze is alles vergeten zegt ze, en ze huilt erbij. Uit haar tasje komen briefjes en lege opschrijfboekjes en drie bonnetjes van de wasserette. Op die bonnetjes staat haar adres. Het is om de hoek. Frida kent iemand van deze verzorgingsunit (Frida kent iedereen) en belt haar op. Iemand komt haar ophalen – ze waren haar nog niet eens kwijt. Ze mocht niet van de afdeling af maar het is haar toch gelukt. Ik ben er blij om. We hebben een vertwijfeld mens ontmoet en haar even een anker kunnen geven. De verzorgster zegt bij het weggaan dat ze ook fotografeert. Toch nog een nieuwe amateurfotograaf erbij?